ବିକ୍ରମ ବେତାଳଙ୍କ ପ୍ରଥମ ରୋମାଞ୍ଚକର କାହାଣୀ ‘ପାପୀ କିଏ?’ ଏବେ ଓଡ଼ିଆରେ ପଢ଼ନ୍ତୁ। ରାଜକୁମାରୀ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ସଙ୍କେତ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରର ଚତୁରତାକୁ ନେଇ ଗଢ଼ିଉଠିଥିବା ଏହି ପିଲାଦିନର ସୁନ୍ଦର ଗପଟି ଆପଣଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ପସନ୍ଦ ଆସିବ।
ବିକ୍ରମ ବେତାଳ କାହାଣୀ ୧: ପାପୀ କିଏ? | Vikram Betal Story 1 in Odia
ଅନେକ ଦିନ ତଳର କଥା। ଉଜ୍ଜୟିନୀର ମହାରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ସେହି ଭୟଙ୍କର ଶ୍ମଶାନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଗଛରେ ଗୋଟିଏ ଶବ ଝୁଲୁଥିଲା, ଯାହା ଭିତରେ ‘ବେତାଳ’ ବାସ କରୁଥିଲା। ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ନିର୍ଭୟରେ ସେହି ଶବକୁ ନିଜ କାନ୍ଧରେ ପକାଇ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ବାଟରେ ବେତାଳ କହିଲା, “ରାଜନ୍! ବାଟ ବହୁତ ଲମ୍ବା। ତୁମର ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଆକର୍ଷଣୀୟ କାହାଣୀ ଶୁଣାଉଛି। କିନ୍ତୁ ମନେରଖ, ଯଦି ତୁମେ କାହାଣୀ ଶେଷରେ ମୋ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଜାଣି ସୁଦ୍ଧା ଚୁପ୍ ରହିବ, ତେବେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟି ଶହେ ଗଡ଼ା ହୋଇଯିବ। ଆଉ ଯଦି ତୁମେ ପାଟି ଖୋଲିବ, ମୁଁ ପୁଣି ଉଡ଼ିଯାଇ ସେହି ଗଛରେ ଝୁଲିବି।”
ଏହା କହି ବେତାଳ ପ୍ରଥମ କାହାଣୀ ଆରମ୍ଭ କଲା…
ରାଜକୁମାର ଏବଂ ସାଙ୍କେତିକ ପ୍ରେମ
କାଶୀ ନଗରୀରେ ପ୍ରତାପମୁକୁଟ ନାମକ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ରାଜତ୍ୱ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୁତ୍ର ଥିଲା, ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ବଜ୍ରମୁକୁଟ। ଦିନେ ରାଜକୁମାର ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ (ଯିଏ କି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଥିଲା) ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ବୁଲୁ ବୁଲୁ ଦୁହେଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୋଖରୀ କୂଳରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ପୋଖରୀରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିଲା ଏବଂ ହଂସମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ। ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ସେଠାରେ ଘୋଡ଼ା ବାନ୍ଧି, ହାତ-ମୁହଁ ଧୋଇ ପାଖରେ ଥିବା ମହାଦେବଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଗଲେ। ସେମାନେ ମନ୍ଦିରରୁ ଫେରିବା ବେଳେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେହି ପୋଖରୀ କୂଳକୁ ଜଣେ ଅପରୂପା ରାଜକୁମାରୀ ନିଜ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ରାଜକୁମାର ବଜ୍ରମୁକୁଟ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋହିତ ହୋଇଗଲେ। ରାଜକୁମାରୀ ମଧ୍ୟ ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି ନକହି ଏକ ଅଜବ ସଙ୍କେତ କଲେ:
୧. ସେ ନିଜ ଜୁଡ଼ାରୁ ଏକ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ବାହାର କରି କାନରେ ଲଗାଇଲେ।
୨. ତା’ପରେ ସେହି ଫୁଲକୁ ଦାନ୍ତରେ କାମୁଡ଼ିଲେ।
୩. ଏହାପରେ ଫୁଲକୁ ପାଦ ତଳେ ଚାପି ଦେଲେ।
୪. ଶେଷରେ ଫୁଲକୁ ନିଜ ଛାତିରେ ଲଗାଇ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହ ଚାଲିଗଲେ।
ରାଜକୁମାରୀ ଚାଲିଯିବା ପରେ ରାଜକୁମାର ନିରାଶ ହୋଇ ନିଜ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ସେହି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ବିନା ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତ ତାଙ୍କ ନାଁ କି ଠିକଣା କିଛି ଜାଣିନାହିଁ!”
ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ବହୁତ ଚତୁର ଥିଲା। ସେ ହସି ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲା, “ବନ୍ଧୁ, ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନାହିଁ। ରାଜକୁମାରୀ ଇଶାରାରେ ସବୁ କିଛି କହିଯାଇଛନ୍ତି।”
- କାନରେ ଫୁଲ ଲଗାଇବାର ଅର୍ଥ: ସେ କର୍ଣ୍ଣାଟକ (କାନ) ଦେଶର ବାସିନ୍ଦା।
- ଦାନ୍ତରେ କାମୁଡ଼ିବାର ଅର୍ଥ: ସେ ସେଠାକାର ରାଜା ‘ଦନ୍ତବାଟ’ଙ୍କ କନ୍ୟା।
- ପାଦରେ ଚାପିବାର ଅର୍ଥ: ତାଙ୍କ ନାମ ‘ପଦ୍ମାବତୀ’।
- ଛାତିରେ ଲଗାଇବାର ଅର୍ଥ: ତୁମେ ଏବେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବାସ କରୁଛ।
ଏହା ଶୁଣି ରାଜକୁମାର ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ କର୍ଣ୍ଣାଟକ ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶର ଖେଳ
କର୍ଣ୍ଣାଟକରେ ପହଞ୍ଚି ସେମାନେ ରାଜମହଲ ପାଖରେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସୂତା କାଟୁଥିଲା। ଦୁହେଁ ବ୍ୟବସାୟୀ ବେଶରେ ତାଙ୍କ ଘରେ ରହିବାକୁ ଜାଗା ମାଗିଲେ। ବୃଦ୍ଧା ଜଣକ ଥିଲେ ରାଜକୁମାରୀ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କ ପିଲାଦିନର ଦାସୀ (ଧାଈ ମା’)।
ରାଜକୁମାର ସେହି ବୃଦ୍ଧା ହାତରେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ପାଖକୁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ ଯେ, ପୋଖରୀ କୂଳରେ ଦେଖା ହୋଇଥିବା ରାଜକୁମାର ଆସି ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣି ରାଜକୁମାରୀ କ୍ରୋଧିତ ହେବାର ଅଭିନୟ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ହାତରେ ଧଳା ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ଗାଲରେ ଏକ ଚାପୁଡ଼ା ମାରି ଘରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ।
ବୃଦ୍ଧା କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଫେରି ସବୁ କଥା କହିଲା। ରାଜକୁମାର ଦୁଃଖୀ ହୋଇଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଚତୁର ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର କହିଲା, “ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନି ବନ୍ଧୁ! ଗାଲରେ ଦଶଟି ଆଙ୍ଗୁଠିର ଧଳା ଚନ୍ଦନ ଦାଗର ଅର୍ଥ ହେଉଛି—ଏବେ ଦଶ ଦିନ ଯାଏଁ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ (ଜହ୍ନ ରାତି) ଚାଲିଛି, ଏହା ପରେ ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ସେ ତୁମକୁ ଦେଖା କରିବେ।”
ଦଶ ଦିନ ପରେ ବୃଦ୍ଧା ପୁଣି ଗଲା। ଏଥର ରାଜକୁମାରୀ କେସର ରଙ୍ଗର ତିନୋଟି ଆଙ୍ଗୁଠି ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ମୁହଁରେ ମାରି ତଡ଼ି ଦେଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର ଏହାର ଅର୍ଥ ବୁଝାଇଲା, “ଏହାର ଅର୍ଥ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ମାସିକ ଧର୍ମ ଚାଲିଛି, ତେଣୁ ଆଉ ତିନି ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ।”
ତିନି ଦିନ ପରେ ବୃଦ୍ଧା ପୁଣି ଯିବାରୁ, ରାଜକୁମାରୀ ତାଙ୍କୁ ଗାଳି ଦେଇ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ଝରକା ଦେଇ ବାହାରକୁ ବାହାର କରିଦେଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର କହିଲା, “ଆଜି ରାତିରେ ରାଜକୁମାରୀ ତୁମକୁ ସେହି ପଶ୍ଚିମ ଝରକା ବାଟେ ମହଲକୁ ଡାକିଛନ୍ତି।”
ମହଲରେ ପ୍ରେମ ଏବଂ ବିପଦ
ରାଜକୁମାର ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଗୁପ୍ତରେ ପଶ୍ଚିମ ଝରକା ଦେଇ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ କକ୍ଷରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଦୁହେଁ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ। ରାଜକୁମାର ସେଠାରେ ଅନେକ ଦିନ ଲୁଚି ରହିଲେ। ଦିନରେ ରାଜକୁମାରୀ ତାଙ୍କୁ ଲୁଚାଇ ରଖୁଥିଲେ ଏବଂ ରାତିରେ ଦୁହେଁ ସମୟ ବିତାଉଥିଲେ।
କିଛି ଦିନ ପରେ ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁଙ୍କ କଥା ମନେପଡ଼ିଲା। ସେ ଉଦାସ ହେବାରୁ ରାଜକୁମାରୀ କାରଣ ପଚାରିଲେ। ରାଜକୁମାର ନିଜ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଚତୁରତା ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ। ରାଜକୁମାରୀ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ମିଠା ଏବଂ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ପଠାଇଲେ।
ଯେତେବେଳେ ରାଜକୁମାର ସେହି ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର ପାଖକୁ ଗଲେ, ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଗଲା। ସେ କହିଲା, “ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ ବଡ଼ ଭୁଲ କଲ। ରାଜକୁମାରୀ ବୁଝିଗଲେଣି କି ମୋ ବୁଦ୍ଧି ଯୋଗୁଁ ହିଁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପାଇଛ, ତେଣୁ ସେ ମୋତେ ମାରିବା ପାଇଁ ଏହି ଖାଦ୍ୟରେ ବିଷ ମିଶାଇଛନ୍ତି।” ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେହି ଖାଦ୍ୟରୁ ଏକ ମିଠା ଗୋଟିଏ କୁକୁରକୁ ଦିଆଗଲା ଏବଂ କୁକୁରଟି ତତ୍କ୍ଷଣାତ ମରିଗଲା।
ରାଜକୁମାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ଏପରି କପଟୀ ନାରୀଠାରୁ ଦୂରେଇ ରହିବାକୁ ଚାହିଁଲେ। କିନ୍ତୁ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର ଏକ ନୂଆ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲା।
ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରର ଚତୁର ଯୋଜନା
ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର କହିଲା, “ଆମେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ନେଇଯିବା। ଆଜି ରାତିରେ ସେ ଶୋଇଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ବାମ ଜଙ୍ଘରେ ଏକ ତ୍ରିଶୂଳର ଚିହ୍ନ ଆଙ୍କିଦେବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅଳଙ୍କାର ନେଇ ପଳାଇ ଆସିବ।” ରାଜକୁମାର ସେପରି ହିଁ କଲେ।
ପରଦିନ ସକାଳେ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର ନିଜେ ଏକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ (ଯୋଗୀ) ବେଶ ହେଲା ଏବଂ ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ଶିଷ୍ୟ ବନାଇ ଶ୍ମଶାନରେ ବସିଲା। ସେ ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ସେହି ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ବଜାରରେ ବିକ୍ରି କରିବାକୁ ପଠାଇଲା ଏବଂ କହିଲା, “ଯଦି କେହି ଧରେ, ତେବେ କହିବୁ ଏହା ମୋ ଗୁରୁ ଦେଇଛନ୍ତି।”
ରାଜକୁମାର ବଜାରରେ ଅଳଙ୍କାର ଦେଖାଇବା ମାତ୍ରେ ସୁନାଗୋସାଇଁ (ବଣିଆ) ତାହା ଚିହ୍ନିପାରି କୋତୁଆଲଙ୍କୁ ଜଣାଇଲା, କାରଣ ତାହା ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ଥିଲା। ସେମାନେ ରାଜକୁମାର ଏବଂ ଯୋଗୀ ବେଶୀ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରକୁ ଧରି ରାଜା ଦନ୍ତବାଟଙ୍କ ଦରବାରକୁ ନେଇଗଲେ।
ରାଜା ପଚାରିଲେ, “ଯୋଗୀ ମହାରାଜ! ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ରାଜକୀୟ ଅଳଙ୍କାର କେଉଁଠୁ ମିଳିଲା?”
ଯୋଗୀ କହିଲା, “ମହାରାଜ! ମୁଁ ଗତରାତିରେ ଶ୍ମଶାନରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ତନ୍ତ୍ର ସାଧନା କରୁଥିଲି। ସେତିକି ବେଳେ ଜଣେ ଡାକିନୀ (ଡାହାଣୀ) ସେଠାକୁ ଆସିଲା। ମୁଁ ମୋର ମନ୍ତ୍ର ବଳରେ ତାକୁ ପରାସ୍ତ କଲି, ତାର ଅଳଙ୍କାର ଛଡ଼ାଇ ନେଲି ଏବଂ ତାର ବାମ ଜଙ୍ଘରେ ଗରମ ତ୍ରିଶୂଳର ଏକ ଚିହ୍ନ ଆଙ୍କି ଦେଲି। ସେହି ଅଳଙ୍କାର ମୋ ଶିଷ୍ୟ ବିକ୍ରି କରୁଥିଲା।”
ରାଜା ତୁରନ୍ତ ମହଲକୁ ଯାଇ ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜକୁମାରୀ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କ ବାମ ଜଙ୍ଘ ପରୀକ୍ଷା କରାଇଲେ। ସେଠାରେ ସତକୁ ସତ ତ୍ରିଶୂଳର ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ରାଜା ଭାବିଲେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ଜଣେ ଡାକିନୀ। ସେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଯୋଗୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ପ୍ରଭୁ! ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଏପରି ପାପୀ ନାରୀ ପାଇଁ କି ଦଣ୍ଡ ରହିଛି?”
ଯୋଗୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ରାଜନ୍! କୌଣସି ନିକଟତର ବ୍ୟକ୍ତି ବା ନାରୀ ପାପ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର (ଦେଶାନ୍ତର) କରିଦେବା ଉଚିତ୍।”
ରାଜା ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଏକ ପାଲିଙ୍କିରେ ବସାଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ରାଜକୁମାର ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର ତ ଏହି ସୁଯୋଗ ଅପେକ୍ଷାରେ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ନିଜ ରାଜ୍ୟ କାଶୀକୁ ନେଇ ଆସିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
ବେତାଳର ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ବିକ୍ରମଙ୍କ ଉତ୍ତର
ଏତିକି କାହାଣୀ ଶୁଣାଇ ବେତାଳ ଅଟକିଗଲା। ସେ କହିଲା, “ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ! ଏବେ କୁହ, ଏହି କାହାଣୀରେ ପ୍ରକୃତ ପାପୀ କିଏ? ରାଜକୁମାର, ରାଜକୁମାରୀ, ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର ନା ସ୍ୱୟଂ ରାଜା ଦନ୍ତବାଟ? ମନେରଖ, ଉତ୍ତର ଜାଣି ସୁଦ୍ଧା ଯଦି ନକହିବ, ତେବେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟି ଚୂରମାର ହୋଇଯିବ।”
ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ନିଜ ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରୟୋଗ କରି କହିଲେ, “ଏହି କାହାଣୀରେ ପ୍ରକୃତ ପାପୀ ହେଉଛନ୍ତି ରାଜା ଦନ୍ତବାଟ।”
ବେତାଳ ପଚାରିଲା, “ତାହା କେମିତି?”
ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର ନିଜ ବନ୍ଧୁ ତଥା ସ୍ୱାମୀଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିଲା। ରାଜକୁମାର ନିଜର ପ୍ରେମ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। କୋତୁଆଲ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ରାଜା ଦନ୍ତବାଟ କୌଣସି ବିଚାର ନକରି, ନିଜ ଝିଅର ସତ୍ୟତା ନଜାଣି, କେବଳ ଜଣେ ଅଜଣା ଯୋଗୀର କଥାରେ ପଡ଼ି ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ବାହାର କରିଦେଲେ। ଜଣେ ରାଜା ହୋଇ ସେ ନିଜ ପ୍ରଜା ଓ ସନ୍ତାନର ରକ୍ଷା କଲେନାହିଁ, ତେଣୁ ସେହିଁ ପ୍ରକୃତ ପାପୀ।”
ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କ ପାଟିରୁ ଉତ୍ତର ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ, ବେତାଳ ଜୋରରେ ହସିଉଠିଲା ଏବଂ କହିଲା, “ତୁମେ ପାଟି ଖୋଲିଦେଲ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଏହି ଚାଲିଲି।” ଏହା କହି ବେତାଳ ଶବ ସହିତ ପୁଣି ଉଡ଼ିଯାଇ ସେହି ଗଛରେ ଝୁଲିପଡ଼ିଲା।
ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ପୁଣି ନିଜ ଖଣ୍ଡା ଧରି ସେହି ଗଛ ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଲେ…
