ଭକ୍ତ ବିଦୁରଙ୍କ ଶାଗ ଭଜା
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୁଦ୍ଧର କିଛି ଦିନ ପୂର୍ବର କଥା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଦୂତ ସାଜି ଶାନ୍ତି ପ୍ରସ୍ତାବ ନେଇ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି। ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଅତି ଅହଂକାରୀ ଥିଲେ; ସେ ଭାବିଲେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରାଜକୀୟ ଭୋଜନ ଓ ସମ୍ମାନରେ ଆପ୍ୟାୟିତ କରି ନିଜ ପକ୍ଷକୁ ନେଇ ଆସିବେ।
ହସ୍ତିନାପୁରରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଛପନ ପ୍ରକାରର ବ୍ୟଞ୍ଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସେହି ଭୋଜନ ପଛରେ ପ୍ରେମ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅହଂକାର ଓ ସ୍ୱାର୍ଥ ଲୁଚି ରହିଛି। ସେଥିପାଇଁ ସେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ନିମନ୍ତ୍ରଣକୁ ବିନମ୍ରତାର ସହ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେଠାରୁ ବାହାରି ମହାତ୍ମା ବିଦୁରଙ୍କ କୁଟୀରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବିଦୁର ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ପରମ ଭକ୍ତ ଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଦ୍ୱାର ଦେଶରେ ଦେଖି ବିଦୁର ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସୁଲଭା ଆନନ୍ଦରେ ବିଭୋର ହୋଇଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ରାଜକୀୟ ଖାଦ୍ୟ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟରେ ଥିଲା ଅପାର ଭକ୍ତି।
“ଭଗବାନ କେବଳ ଭକ୍ତିର ଭୋକିଲା, ବସ୍ତୁର ନୁହେଁ।”
ବିଦୁରଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ କେବଳ ସାମାନ୍ୟ କାଞ୍ଚନ ଶାଗ ଥିଲା। ସେହି ଶାଗକୁ ସେ ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହ ରୋଷେଇ କରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପରଷିଲେ। ଭଗବାନ ସେହି ସାମାନ୍ୟ ଶାଗ ଭଜାକୁ ଏପରି ତୃପ୍ତିର ସହ ଭୋଜନ କଲେ, ଯେମିତି ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅମୃତ ପାନ କରୁଛନ୍ତି।
ସେହି ସମୟରେ ବିଦୁର ପଚାରିଲେ, “ପ୍ରଭୁ! ଆପଣ ରାଜପ୍ରାସାଦର ସୁସ୍ୱାଦୁ ବ୍ୟଞ୍ଜନ ଛାଡ଼ି ମୋର ଏହି ଗରିବ କୁଟୀରରେ ସାମାନ୍ୟ ଶାଗ କାହିଁକି ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି?”
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସି କହିଲେ, “ବିଦୁର, ଯେଉଁଠାରେ ଅହଂକାର ଥାଏ ସେଠାରେ ଭୋଜନ ବିଷ ସମାନ। କିନ୍ତୁ ତୁମର ଏହି ଶାଗରେ ନିର୍ମଳ ପ୍ରେମ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ମିଶି ରହିଛି। ମୁଁ କେବଳ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ ନାହିଁ, ମୁଁ ଭକ୍ତର ଭାବନାକୁ ହିଁ ଗ୍ରହଣ କରେ।”
ଶିକ୍ଷଣୀୟ:
ଏହି କାହାଣୀରୁ ଆମକୁ ଏହା ଶିକ୍ଷା ମିଳେ ଯେ, ଭଗବାନ କେବଳ ଧନ, ସମ୍ପତ୍ତି ବା ବାହ୍ୟ ଆଡ଼ମ୍ବରରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସରଳ ହୃଦୟରେ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଥିବା ସାମାନ୍ୟ ଭେଟି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର।
