Prafulla O Kalyanira Kahani | Odia Gapa – ଡାକୁମାନଙ୍କୁ ଘଉଡ଼ାଇ ରମାନାଥଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଜିତିଥିବା ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କଣ ସତରେ ସଦାଚାରୀ ଥିଲା? କଲ୍ୟାଣୀ ଓ ରାଜେଶ୍‌ର ଏହି ରହସ୍ୟାତ୍ମକ ଗଳ୍ପଟି ନିଶ୍ଚୟ ପଢ଼ନ୍ତୁ।

Prafulla O Kalyanira Kahani ସଦାଚାରୀ

ବହୁ ବର୍ଷ ପୂର୍ବର କଥା। ରମାନାଥ ଥିଲେ ଜଣେ ବହୁତ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି। ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟା ପରେ ସେ ଏକା ଏକା ନିଜ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲେ। ବାଟରେ ହଠାତ୍ ଦୁଇ-ଚାରି ଜଣ ଡାକୁ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ଛୁରି ଦେଖାଇ ତାଙ୍କର ସବୁ ଟଙ୍କା ଓ ମୁଦି ଜବରଦସ୍ତ ଛଡ଼ାଇ ନେଲେ। ଡାକୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ମାତ୍ରେ ଭୟଭୀତ ରମାନାଥ ଆତୁର ହୋଇ ଚିତ୍କାର କଲେ, “ରକ୍ଷାକର, ରକ୍ଷାକର।”

ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ବିକଳ ପାଟି ଶୁଣି ହଠାତ୍ ଜଣେ ଯୁବକ ସେଠାକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲା। ସେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ବାଜି ଲଗାଇ ଡାକୁମାନଙ୍କ ସହିତ ମାଡ଼ଗୋଳ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ସେଠାରୁ ଘଉଡ଼ାଇ ଦେଲା ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ ରମାନାଥଙ୍କୁ ଭକ୍ତିର ସହ ହାତ ଧରି ଉଠାଇଲା। ରମାନାଥ ସେହି ଯୁବକକୁ ହାତଯୋଡ଼ି କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଇ କହିଲେ, “ପୁଅ, ତୁମେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ନ ଆସିଥିଲେ ସେମାନେ ମୋତେ ଛୁରି ମାରି ଜୀବନରୁ ମାରିଦେଇଥାନ୍ତେ। ମୁଁ ଜୀବନରେ ତୁମର ଏହି ଉପକାର କେବେ ଭୁଲିପାରିବି ନାହିଁ। ଦୟାକରି ମୋତେ ମୋ ଘରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ।”

ଯୁବକ ଜଣକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲା, “ମହାଶୟ, ଆପଣ ଏ କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି? ଆପଣ ଜଣେ ମାନ୍ୟଗଣ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି। ବିପଦ ବେଳେ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ତ ମଣିଷର ଧର୍ମ। ଚାଲନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ଛାଡ଼ିଆସୁଛି।”

ବାଟରେ ଯାଉଯାଉ ରମାନାଥ କଥା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଯୁବକ ବିଷୟରେ ପଚାରି ବୁଝିଲେ। ଯୁବକର ନାମ ଥିଲା ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ। ପିଲାଦିନୁ ତାର ମାଆ-ବାପା ମରିଯାଇଥିଲେ। ଗାଁ ଲୋକ ଓ ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ସେ କଷ୍ଟେମଷ୍ଟେ ପଢ଼ାପଢ଼ି କରିଥିଲା। ଏବେ ସେ ଚାକିରିଟିଏ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଏହି ଗାଁକୁ ଆସିଥିଲା, ହେଲେ ରହିବା ପାଇଁ କୌଣସି ସ୍ଥାୟୀ ସ୍ଥାନ ପାଉ ନଥିଲା।

ଘରେ ପହଞ୍ଚି ରମାନାଥ ନିଜ ଝିଅ କଲ୍ୟାଣୀକୁ ସବୁ ଘଟଣା ଶୁଣାଇ କହିଲେ, “ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଯଦି ଠିକ୍ ସମୟରେ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ନଥାନ୍ତା, ତେବେ ଆଜି ମୋର ଶବ ଏ ଘରକୁ ଆସିଥାନ୍ତା।” ବାପାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କଲ୍ୟାଣୀର ଆଖି ଲୁହରେ ଛଳଛଳ ହୋଇଗଲା। ସେ ଅଭିମାନ କରି କହିଲା, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କେତେଥର କହିଛି ଅନ୍ଧାର ହେଲେ ଏକା ଯିବାଆସିବା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେଲେ ଆପଣ ମୋ କଥା ଜମାରୁ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ। ଆଜି ମୋ ଭାଗ୍ୟ ବଳରୁ ଆପଣ ସୁରକ୍ଷିତ ଫେରିଛନ୍ତି।” ଏହାପରେ ସେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ପ୍ରତି କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଇଲା।

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଚାହିଁବାରୁ ରମାନାଥ କହିଲେ, “ଏହି ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ତୁମେ ଆଉ କୁଆଡ଼େ ଆଶ୍ରୟ ଖୋଜିବାକୁ ଯିବ? ଆଜିଠାରୁ ତୁମେ ଆମର ଅତିଥି।” କଲ୍ୟାଣୀ ତୁରନ୍ତ ଯାଇ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ବଖରା ଘର ସଫାସୁତୁରା କରିଦେଲା। ରାତିରେ ଖାଇବସିବା ବେଳେ ରମାନାଥ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲକୁ କହିଲେ, “ପୁଅ, ମୋ ପାଖରେ ଲକ୍ଷେ ଟଙ୍କାର ସମ୍ପତ୍ତି ଅଛି। କିନ୍ତୁ ମୋର ଏକମାତ୍ର ସନ୍ତାନ କଲ୍ୟାଣୀକୁ ଜଣେ ସଦାଚାରୀ ବ୍ୟକ୍ତି ସହ ବିବାହ ନ ଦେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ମନକୁ ଶାନ୍ତି ମିଳିବ ନାହିଁ।”

ପରଦିନ ସକାଳୁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଯେତେବେଳେ ଚାକିରି ଖୋଜିବାକୁ ବାହାରିଲା, ରମାନାଥ ତାକୁ ଅଟକାଇ କହିଲେ, “ତୁମକୁ ଆଉ ଚାକିରି ଖୋଜିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ଏହି ଗାଁରେ ମୋର ଲୁଗା ଦୋକାନ ଅଛି, ମୁଁ ଗୋଟିଏ ଦୋକାନର ଦେଖାଶୁଣା ଦାୟିତ୍ୱ ତୁମକୁ ଦେଉଛି।” ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଉପରକୁ ଅନିଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ ମଧ୍ୟ ମନେ ମନେ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ କାମରେ ଯୋଗଦେଲା।

ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ କଲ୍ୟାଣୀ ଭାବିଲା ବାପା ବହୁତ ଭଲ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ଅସଲ ଚରିତ୍ର ଅଲଗା ଥିଲା। ସେ ରମାନାଥଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ କଲ୍ୟାଣୀ ସହ ବହୁତ ସଦ୍‌ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ନଥିବା ବେଳେ ନାନାରକମ ଅଶୋଭନୀୟ ବ୍ୟବହାର କରି କଲ୍ୟାଣୀକୁ ନିଜ ଆଡ଼କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। କଲ୍ୟାଣୀ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ଏପରି ଆଚରଣରେ ମନେ ମନେ ଖୁବ୍ ବିରକ୍ତ ହେଉଥିଲା।

ଦିନେ କଲ୍ୟାଣୀ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲା, “ବାପା, ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଆମ ଘରେ ଆଉ କେତେଦିନ ରହିବ? ତା’ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଅଲଗା ଘରର ବନ୍ଦୋବସ୍ତ କରିଦିଅନ୍ତୁ।” ରମାନାଥ କହିଲେ, “ତୁ ଠିକ୍ କହିଛୁ, ସେ ଜଣେ ସଦାଚାରୀ ପିଲା। ମୁଁ ଭାବୁଛି ତୋ ସହିତ ତାର ବିବାହ କରାଇ ତାକୁ ଘରଜ୍ୱାଇଁ କରି ରଖିବି। ଏଥିରେ ତୋର ମତ କ’ଣ?” ବାପାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଏକଥା ଶୁଣି କଲ୍ୟାଣୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ସେ ଭାବିଲା ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ନିଶ୍ଚୟ ବାପାଙ୍କ କାନ ବୁଲାଇଛି। କଲ୍ୟାଣୀ ମନେ ମନେ ତାର ଜଣେ ସାଙ୍ଗର ଭାଇ ରାଜେଶକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲା ଏବଂ ତାକୁ ହିଁ ବିବାହ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କରିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ରାଜେଶ ଅନ୍ୟ ଜାତିର ହୋଇଥିବାରୁ ସେ ବାପାଙ୍କୁ କହିପାରି ନଥିଲା।

କଲ୍ୟାଣୀ ପଚାରିଲା, “ଆପଣ କେମିତି ଜାଣିଲେ ଯେ ସେ ଜଣେ ସଦାଚାରୀ?” ରମାନାଥ ରାଗିଯାଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ମଣିଷ ଚିହ୍ନିଛି। ଆସନ୍ତା ମାସରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ସହିତ ତୋର ବିବାହ ହେବ, ଏହା ହିଁ ମୋର ଶେଷ ନିଷ୍ପତ୍ତି।” ବାପାଙ୍କ କଡ଼ା କଥା ଶୁଣି କଲ୍ୟାଣୀ ଦୁଃଖରେ ବାହାରକୁ ଆସିବା ବେଳେ ଦେଖିଲା ଯେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କାନ୍ଥ କଡ଼ରେ ଲୁଚି ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣୁଥିଲା ଏବଂ କଲ୍ୟାଣୀକୁ ଦେଖି ତୁରନ୍ତ ନିଜ ବଖରାକୁ ପଶିଗଲା।

ସେହି ରାତିରେ କଲ୍ୟାଣୀକୁ ଜମାରୁ ନିଦ ହେଲାନାହିଁ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲା ଏ ବିଷୟରେ ରାଜେଶ ସହ ଆଲୋଚନା କରିବ। ଏହି ସମୟରେ ହଠାତ୍ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ବଖରାରୁ ଏକ ଜୋର୍‌ଦାର୍ ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଗଲା। କଲ୍ୟାଣୀ ଦୌଡ଼ିଯାଇ ଦେଖିଲା ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ବିଛଣା ଉପରେ ଭୟରେ କାବା ହୋଇ ବସିଛି ଏବଂ ବିଛଣାର ଅନ୍ୟ ପଟେ ଗୋଟିଏ ଧଳା ପୋଷା ବିଲେଇ ବସିଛି। ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କଲ୍ୟାଣୀକୁ ଦେଖି କହିଲା, “ତାକୁ ଘଉଡ଼ାଇ ଦିଅ।” କଲ୍ୟାଣୀ ବିଲେଇକୁ କୋଳକୁ ଉଠାଇ ନେଇ କହିଲା, “ସେ କିଛି କରିବ ନାହିଁ, ସେ ପୋଷା ବିଲେଇ।” ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ନିଜ ଭୟକୁ ଲୁଚାଇବାକୁ ଯାଇ କହିଲା, “ମୁଁ ବିଲେଇକୁ ଘୃଣା କରେ, ତା’ ମାନେ ନୁହେଁ ଯେ ମୁଁ ତାକୁ ଡରେ।”

ପରଦିନ କଲ୍ୟାଣୀ ରାଜେଶକୁ ଭେଟି ସବୁକଥା କହିଲା ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା, “ଯିଏ ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ବିଲେଇକୁ ଦେଖି ଏତେ ଡରୁଛି, ସେ ଜଣେ ବୀର ଭଳି ଡାକୁମାନଙ୍କ ସହ କେମିତି ଲଢ଼ି ବାପାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲା? ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ନିଶ୍ଚୟ ବାପାଙ୍କୁ କୌଣସି ଜାଲରେ ପକାଇଛି।” ରାଜେଶ କହିଲା, “ମୁଁ ଏହି ରହସ୍ୟର ସନ୍ଧାନ କରିବି। କିନ୍ତୁ ତା’ ପୂର୍ବରୁ ଆମକୁ ଏକ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।” ଏହା କହି ରାଜେଶ କଲ୍ୟାଣୀ କାନରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଯୋଜନା ବତାଇଲା।

ଯୋଜନା ଅନୁସାରେ, ପରଦିନ କଲ୍ୟାଣୀ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲକୁ କହିଲା, “ମୁଁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା କାମାକ୍ଷୀ ମନ୍ଦିରକୁ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ତୁମେ ମୋ ସହ ଯିବ କି?” ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଖୁସି ହୋଇ ତା’ ସହ ଗଲା। ଦେବୀ ଦର୍ଶନ ସାରି ପାହାଡ଼ରୁ ଓହ୍ଲାଇବା ବେଳକୁ ସଞ୍ଜ ନଇଁ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ପୂର୍ବ ଯୋଜନା ମୁତାବକ ରାଜେଶ ଛଦ୍ମବେଶରେ ଏକ ଗଛ ଉହାଡ଼ରୁ ବାହାରି କଲ୍ୟାଣୀ ବେକରୁ ସୁନାହାର ଛଡ଼ାଇ ନେଲା। କଲ୍ୟାଣୀ ଚିତ୍କାର କଲା, “ଚୋର… ଚୋର… ମୋର ଦଶ ହଜାର ଟଙ୍କାର ହାର ନେଇଗଲା।” ରାଜେଶ ପଳାଇବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ହାତ ଧରି ଧମକ ଦେଇ କହିଲା, “ଏଇ! ମୋତେ ଧରିବୁ? ଆୟ ତ ଦେଖି, ତୋ ଗଳା ମୋଡ଼ି ପାହାଡ଼ ତଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେବି।” ଏହି ସାଧାରଣ ଧମକରେ ହିଁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ପିଲେହି ପାଣି ହୋଇଗଲା। ସେ ଭୟରେ ଆପାଦମସ୍ତକ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା ଏବଂ ପାଟିରୁ ପଦେ ହେଲେ ଶବ୍ଦ ବାହାରିଲା ନାହିଁ। ଏତିକିବେଳେ ବାଟରେ କେହି ଜଣେ ଆସୁଥିବାର ଦେଖି ରାଜେଶ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲା। କଲ୍ୟାଣୀ କହିଲା, “ହାର ଗଲା ତ ଗଲା, ଜୀବନ ତ ବଞ୍ଚିଗଲା। ଚାଲ ଫେରିଯିବା।”

ପରଦିନ କଲ୍ୟାଣୀ ରାଜେଶ ଘରକୁ ଯିବା ପରେ ରାଜେଶ କହିଲା, “ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରମାଣ ମିଳିଗଲା ଯେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଜଣେ ମହା ଭୀରୁ ଓ ପ୍ରତାରକ। ସେ ଡାକୁମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି ନାଟକ ରଚନା କରି କେବଳ ସମ୍ପତ୍ତି ଲୋଭରେ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିଛି। ମୁଁ ତାର ଏହି ଖେଳ ବନ୍ଦ କରିବି।” ଏହାପରେ ରାଜେଶ ତାକୁ ଆଉ ଏକ ଉପାୟ ବତାଇଲା।

ସେହିଦିନ ରାଜେଶ ରମାନାଥଙ୍କୁ ଭେଟି କହିଲା, “ମହାଶୟ, ମୋ ନାମ ରାଜେଶ। ଆପଣ ଯେଉଁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲକୁ ସଦାଚାରୀ ଭାବି ନିଜର ଜ୍ୱାଇଁ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ତାର ପ୍ରକୃତ ରୂପ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆଜି ସଞ୍ଜ ପରେ ମୋ ସହ ଆସନ୍ତୁ।” ରମାନାଥ ରାଜେଶ ସହ ଗଲେ। ଏଣେ ଅନ୍ଧାର ହେବା ପରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଘରକୁ ଆସିବା ମାତ୍ରେ କଲ୍ୟାଣୀ ତାକୁ କହିଲା, “ତୁମକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଦୁଇଜଣ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ କହୁଥିଲେ କି ସେଦିନ ରାତିରେ ସେମାନେ ତୁମର ବଡ଼ ଉପକାର କରିଥିଲେ, ହେଲେ ସେମାନଙ୍କ ପାଉଣା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଳିନାହିଁ। ସେମାନେ ତୁମକୁ ତୁରନ୍ତ ଦେଖା କରିବାକୁ କହିଛନ୍ତି।” ଏହା କହି କଲ୍ୟାଣୀ ରାଜେଶର ଘର ଆଡ଼କୁ ଦେଖାଇ ଦେଲା।

ଏକଥା ଶୁଣି ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ମୁହଁ ଫିକା ପଡ଼ିଗଲା। ସେ ଭାବିଲା ତାର ସହଯୋଗୀ ଡାକୁମାନେ ପଇସା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି। ସେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ରାଜେଶ ଘର ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ିଲା। ସେପଟେ ରାଜେଶ ନିଜ ଘର ଭିତରେ ଦୀପ ଜଳାଇ ରମାନାଥଙ୍କୁ ପାଖ କୋଠରୀରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲା। ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଘର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଅନ୍ଧାରରେ ଏକ ମଣିଷ ଆକୃତି (ରାଜେଶ) ଦେଖି ତାକୁ ତାର ସହଯୋଗୀ ଡାକୁ ଭାବି ରାଗିଯାଇ କହିଲା, “ତୁମେମାନେ ବଡ଼ ବଦ୍‌ମାସ! କାହିଁକି ମୋ ଭାବି ଶ୍ୱଶୁରଘରକୁ ଯାଇଥିଲ? ସେମାନେ ଯଦି ଚିହ୍ନି ପକାଇଥାନ୍ତେ ତେବେ ମୋର ସବୁ ଯୋଜନା ମାଟି ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା। ତୁମ କାମର ପୁରସ୍କାର ତ ମୁଁ ଦେଇସାରିଛି। ବିବାହ ପରେ ବୁଢ଼ାଠାରୁ ସବୁ ସମ୍ପତ୍ତି ହଡ଼ପ କଲେ ତୁମକୁ ଭାଗ ଦେବି, ଏବେ କିଛିଦିନ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟ ଭିତରେ ଯଦି ଏଠାକୁ ଆସିବ, ତେବେ କାଣି କଉଡ଼ିଟିଏ ସୁଦ୍ଧା ପାଇବ ନାହିଁ।”

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲର ଏହି ଧମକପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି ଶେଷ ହେବା ମାତ୍ରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ରମାନାଥ ଦୀପ ଜାଳି ବାହାରକୁ ଆସିଲେ। ବାପାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଦେଖି ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କାବା ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଲା। ଭୟରେ ତାର କପାଳରୁ ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ଝାଳ ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଲା ଏବଂ ସେ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ରାଜେଶ ହସିଉଠି ପ୍ରଫୁଲ୍ଲକୁ ଝିଙ୍କିନେଇ କହିଲା, “ବେଶ୍ ବାହାଦୁରି ଅଛି ତୋର!” ସେତିକିବେଳେ କଲ୍ୟାଣୀ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି କହିଲା, “ବାପା, ଦେଖିଲ ତ! ଆପଣ ଏହି ଦଗାବାଜ୍‌କୁ ସଦାଚାରୀ କହୁଥିଲେ। ଆଜି ଯଦି ରାଜେଶ ନଥାନ୍ତା, ତେବେ ଆମ ଅବସ୍ଥା କ’ଣ ହୋଇଥାନ୍ତା?”

ରମାନାଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଘୃଣାର ସହ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, “ମୋ ସାମ୍ନାରୁ ତୁରନ୍ତ ଦୂର ହେଇଯା, ନହେଲେ ସିପାହୀ ଡାକି ଜେଲ୍‌ରେ ପୂରାଇଦେବି।” ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଅପମାନିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତଳକୁ ମୁହଁ କରି ସେଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ପଳାଇଲା। ରମାନାଥ ରାଜେଶର ବୁଦ୍ଧି ଓ ସାହସରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ କଲ୍ୟାଣୀ ସହ ତାର ବିବାହ ଦେବାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ଥିର କଲେ।